2018_Haziran

72 TJK’NIN SESİ HAZİRAN 2018 ‘‘ KİBAR & CAHİT AYAN E şim, Cahit Ayan ile 21 yıllık evliyiz. 1996 yılından bugüne kadar hep birlikte çalıştık. Ben, atları çok severim ve lokalimizi işletmeye başlamadan önce de at resimleri ve bibloları alırdım. Fakat, bir bayii işletmecisi olacağım aklımın ucundan bile geçmezdi. Daha önceki yıllarda hep birlikte çalışmıştık, bu nedenle eşime çok güvenirim. Eşim, bu fikirle bana gelince de olumlu karşıladım. Halihazırda işlettiğimiz bir kafemiz vardı. Buraya gelen müşterilerimizin de bir Ganyan Bayii talebi oldu. Yarışseverlerin bu isteğine de cevap vermek istedik ve Türkiye Jokey Kulübüne başvurumuzu yaptık. Bayimizi açtıktan sonra, yarışseverlerimiz beni makinanın başında görünce, ilk aşamada tabii ki biraz yadırgadılar. Fakat, zamanla bu önyargıyı ortadan kaldırmayı başardık. Günümüzde ise, burada çalışmamdan memnun olduklarını düşünüyorum. İlk yıllarda, özellikle tam yarış öncesinde, makinanın önünde biriken yarışseverler sebebiyle biraz stres yaşıyordum. Ama, buna da alıştım. Hatta, bu heyecan hoşuma da gitmeye başladı. Yarışseverlerin kuponlarını son anda yetiştirebilmek çok heyecanlı. Hele bir de kupon tutarsa, çok daha keyifli oluyor. Hatta artık, makina başında Cahit Bey’den daha hızlı olduğumu söyleyebilirim. Kadınların o pratik yönü, burada da görülebilir. Bizim İki tane evladımız var. Aynı zamanda onlarla da ilgileniyorum. Evimizi de çekip çeviriyorum. Bir bayanın burada çalışması, insanların eşleri ve çocukları ile buraya gelmesini de sağladı. Ben sıcakkanlıyımdır ve insan ilişkilerim iyidir. Yarışseverler eşlerini de yanlarında getirdiklerinde, onlarla sohbet ediyorum. Birlikte bir kahve içiyoruz. Hatta, buraya gelen bayanlar, eşleri ile hangi atın daha iyi olduğunu tartışıyorlar ve bir süre sonra, kendileri de müşterek bahislere katılmaya başlıyorlar. B en Cahit Ayan. 1964 yılında, Ankara’nın Ayaş İlçesi’ne bağlı olan Yağmurdede Köyü’nde doğdum. Bizim oralarda atlar, o yıllarda tarla sürmek için kullanılır veya at arabalarına koşulurlardı. Bizim de böyle atlarımız vardı. Çalışmadıkları zamanlarda, bakım maliyetini düşürmek için köydeki diğer atlar ile birlikte dağlara gönderirdik. Başlarında da bir çoban olurdu. Bu atlar, her akşamüstü köye dönerdi, biz de bu dönüşü dört gözle beklerdik. Köydeki bütün çocuklar toplanır, köye yakın bir yerde kendi atımızı karşılardık. Atı olmayan da bulduğu herhangi bir atın sırtına atlardı. Bu şekilde köye kadar yarışırdık. Benim at sevgim o yıllara dayanır. Bu nedenle, atların aile yapısına çok uygun karakterleri olduğunu ve çok duygusal olduklarını yakinen bilirim. Ben henüz 7 - 8 yaşlarındayken, babam beni tek başıma hayvan pazarına gönderirdi. Buradan at, eşek, koyun gibi ihtiyaçlarımızı alırdım. Çünkü, matematiğim o zaman bile çok iyiydi. İlkokulu burada bitirdikten sonra, eğitimime devam etmek için yurtdışına gittim. Almanya Frankfurt Üniversitesi Psikoloji Bölümü’nde okuduğum sırada, babamın vefat haberini aldım. Ben, ailenin tek erkek evladıyım. Derhal Ankara’ya döndüm. Bütün yükümlülük benim sırtımda olduğu için okulumu da yarım bırakarak, ulaşım ve nakliye sektörlerindeki işlerimizin başına geçtim. İşte, ticaret hayatıma bu şekilde başladım. 1995 yılına kadar bu işleri idare ettikten sonra, sektör değişikliği yapmaya karar verdim. Bilardo ve Semih Saygıner’in çok popüler olduğu bu yıllarda, 40 bilardo masası olan bir bilardo salonu işletmeye başladım. Kendim de çok iyi bir bilardo oyuncusuyum. Aynı yıl içinde, bir radyo ve televizyon şirketini de satın aldım. Tutkum FM ve hala yayın hayatına devam eden Avrasya Türk FM’in kurucusuyum. Daha sonra, Efes Pilsen’in bölge dağıtımını üstlendim. Bu yıllarda at yarışlarını da yakından takip ediyordum. Odin, Odinhan, Grand Ekinoks gibi atların fırtına gibi estiği yıllardı. Favori jokeyim Yalçın Akağaç idi. Fakat, Süleyman Akdı’nın da yaşına rağmen çok iyi at binmesi sebebiyle bende yeri ayrıydı. 685 NOLU BAYİİ BAYILERIMIZI TANITIYORUZ KIBARAYAN