2019_Subat

42 TJK’NIN SESİ ŞUBAT 2019 100 YIL ÖNCE... ... VE 100 YIL SONRA İl merkezine 13 km uzaklıkta olan ve bugün bir turizm merkezi haline getirilen tarihi Kurul Kaya Yerleşkesi’nin de tarihçesi 2000 yıl öncesine kadar iner. Ulubey Çubuklu, Mesudiye Meletios ve Ünye Kalesi gibi tarihi kaleler, 2500 yıl öncelerinden kalmadır. Bu gibi yerleşkelerin onlarcasının bulunduğu Ordu topraklarının ne kadar eski çağlardan beri insan yerleşmesine mekan olduğu anlaşılmaktadır. Türklerin Ordu’ya gelişlerine kadar (14. Yüzyıl) yörede, Roma ve daha sonra da Trabzon Rum Devleti (1204 - 1461) hakimiyet kurmuştur. Türklerin (Oğuzların Çepni kolu) Ordu topraklarına ilk girdiği nokta, Aybastı Perşembe Yaylası’dır. Prof. Dr. Bahaeddin Yediyıldız’ın araştırmalarına göre, Ordu Türkler tarafından ancak 14. Yüzyıl’ın sonlarında fethedilmiştir. Önce Niksar’ın doğu taraflarındaki bölgede kurulmuş olan Hacı Emir Beyliği, faaliyetlerini 14. Yüzyıl sonlarında doğuya doğru geliştirmiş ve bu Türk beyliğinin en büyük beylerinden birisi olan Süleyman Bey, 1396 - 97’de Giresun Şehri’ni zapt etmiştir. Süleyman Bey’in bu fethiyle birlikte bölgeye Çepni, Döğer, Eymir, Karkın, Alan - Yutlu, Bayındır, İğdir gibi Oğuz boyları gelip yerleşmişlerdir. Ordu ismi, Türklerin bu bölgeye geldikleri tarihten itibaren kullanılmaya başlanmıştır. Yusuf Has Hacib’in “Kutadgu Bilig” adlı ünlü eserinde Ordu isminin manası, şehir, saray, başşehir, sahil şehri olarak geçer. Keza, Kaşgarlı Mahmud’un yazdığı çok tanınmış olan “Dîvânu Lugâti’t - Türk” adlı büyük eserde Ordu, bir yere yerleşmek, Hakan’ın yurdu, ordulanmak gibi anlamlara gelmekteydi. 15. Asır başında Eskipazar’da bu adla kurulan Ordu kazası, günümüzde de aynı adını korumaktadır. 15. Asrın ilk yarısında, Ordu topraklarında 6651 Müslüman Türk ve 526 Türk olmayan hane bulunmaktaydı. Rum ve Ermeni olan bu insanlar, Hıristiyanlık dinine mensuptular. Ki bunlardan 326 hane, Selçuklular’dan beri Milas (Mesudiye) Hapsamana (Gölköy) topraklarında yaşamaktaydılar. Bugün bile birçok yer ve eser ismi Türkçedir ve o günlerden kalmadır.