2019_Mart

49 TJK’NIN SESİ MART 2019 Rahvan atçılığından sonra biniciliğe, engel atlamaya ve atlı okçuluğa yönelik eğitimler aldım. Üniversiteyi bitirdikten sonra, Hatay’a döndüm ve aile işimiz olan yemek sektöründeki restoranlarımızın başına geçtim. Bir süre sonra da evlendim. Evliliğimden 5 ay sonra bir at aldım. Fakat, baktım ki Payas’ta atımın barınabileceği bir alan yok, bir arkadaşımın dağın eteğinde bulunan arazisine bir ahır yaptım. At almama başta babam olmak üzere, bütün ailem karşı çıktı. Çünkü, Payas küçük bir yer ve biz restoran işletmecisiyiz. At beslememiz, yanlış anlaşılabilirdi. Buna rağmen atlara olan tutkumdan vazgeçmedim ve “pembe bir yalan” ile babama atçılığı bıraktığımı söyledim. Fakat, atımı satmayıp, Adana’da bulunan bir çiftliğe gönderdim. Daha sonra, sırf ata binebilmek için her hafta sonu yüz kilometre mesafede bulunan Adana’ya gidip - gelmeye başladım. Haftada sadece bir gün iznim oluyordu, o günü de eşim ile çocuğumu da yanıma alarak, Adana’da at binmek için kullanıyordum. Yaklaşık olarak, 8 ay bu şekilde devam ettikten sonra, burada birkaç kişi ile tanıştım ve birlikte Hatay’ın Dörtyol İlçesi’nde bir at çiftliği açmaya karar verdik. Daha sonra, onlar da birer at aldılar, ben de onlara binicilik eğitimi verdim. Bir süre böyle devam ettikten sonra anlaşamadık ve ben oradan ayrılmaya ve kendime bir yer kurmaya karar verdim. Öncelikle, babamı ikna ettim. Daha sonra, Payas’ta atlarımın barınabileceği kiralık bir arsa buldum. Bu işi seven ve atçılığa başlamak isteyen birkaç kişi bir araya geldik ve bir tesis kurduk. Bu sırada, 6 tane atım olmuştu. Günümüzde, kulübümüzde neredeyse herkesin birer atı var. Birçoğunu da ben hediye ettim. İşte, bu şekilde atçılık faaliyetlerine başladık ve halen de devam etmekteyiz. Hat - Ok Binicilik ve Spor Kulübü’ne gelirsek, ben daha ilk atımı aldığımda bir kulüp kurmuştum. Kulüpleşme konusunda ilk tecrübemi, Dumlupınar Üniversitesi’nin Binicilik ile ilgili ilk kulübünü kurduğum sırada edindim. Adını da Ata Sporları Kulübü koydum. Burada binicilik, atlı okçuluk, cirit gibi geleneksel sporlarımız ile ilgili faaliyetler yaptık. Üniversitemiz, binicilik malzemeleri konusunda yardımcı oldu, atçı arkadaşlarımız da benim ricam ile bize iki tane at hediye ettiler. Hatay’a döndükten sonra, hocalarımın hiç unutamadığım bir sözünden yola çıktım ve burada da bir kulüp kurmaya karar verdim. Bana, “Hakan, biz sana atçılığı gönülden öğretiyoruz. Sen de gittiğin yerlerde bir fidan dik ve bu sporu yaygınlaştır” demişlerdi... Atın izini sürdüğümüz yolculuğumuzda, son durağımız Hatay Şehir Merkezi’ne 85 kilometre mesafede yer alan Payas İlçesi oldu. Burada, Hat - Ok Payas Binicilik ve Okçuluk Spor Kulübü Kurucu Başkanı Hakan Deniz ve öğrencilerinin “Atlı Savaş Sanatları Talimi” dersine konuk olduk...