2017_Eylul

13 TJK’NIN SESİ EYLÜL 2017 Çökme, bıkkınlık ya da güçsüzleşme oluyor. Yapamıyorum, beceremiyorum, bırakıp gitsem mi? Bu aklımdan çoğu zaman geçiyor, ama hemen kendimi frenliyorum ve sen burada bir şeyi başarmaya geldin diyorum. İnanıyorum ki, herhangi bir aksilik olmadığı sürece başarıya giden yol, 3 - 5 yılımı alabilir ama istediğim noktaya sonunda geleceğim. Ülkemizde kadın seyisler projesi başlatıldı ve yaklaşık 2 aydır sahalarda aktif olarak çalışıyorlar. Öncelikle bu konuda ne düşünüyorsunuz? Bu konu beni çok mutlu etti. Zaten bildiğiniz gibi Elazığ’dan çıkan bir proje oldu. Geçen sene ben, Elazığ Fırat Üniversitesi’nde okurken seyis olarak katılmayı düşündüm fakat o sırada öğrenci olduğum için olamadı. TJK’nın, kadın seyisleri ekürilere vermesi, onlara kalacak yer ayarlaması, iş imkanı sağlaması, beni gerçekten çok mutlu etti. Umarım bu proje ilerler ve sahalarda kadınlarımızın sayılarının daha da arttığını ve başarılı olduklarını görürüz. Kadın antrenör olarak da onlarla çalışmaktan son derece memnun olurum. Atlar hisli canlılar, onlara nasıl yaklaşırsanız onlar da bunu hisseder ve ona göre karşılık verirler. Kadınlar biraz daha duygusal yönünü ön plana çıkartabildiği için atlar da bunu hissedebiliyor ve kadının şefkatli ellerinde çok daha başarılı olabiliyorlar. Sahada kadın antrenörlerle birbirinize destek oluyor musunuz? İletişim halinde misiniz? Tabi iletişim halindeyiz. Her zaman birbirimizi koruyup kollamamız lazım, kendi işimizle meşgul olduğumuz için bu pek mümkün olmuyor ama birlik içinde olmamız gerekiyor. Sanırım, bir kadın dayanışmasına ihtiyacımız var. Artık bir şeylerin değişmesinin zamanı geldi. Ben bütün kadın antrenör arkadaşlarımı seviyorum ve aynı sevgiyi ilgiyi onlardan da bekliyorum. Bir kadın antrenör olarak Türkiye Jokey Kulübü’nden beklentileriniz nelerdir? Bütün kadın antrenör arkadaşlarım adına konuşmak istiyorum. Eminim ki onların da buna çok ihtiyacı var. Çünkü, hepimiz aynı mesleği icra ediyoruz ve aynı zorluklardan geçiyoruz. Bir hafta içinde Ankara, İstanbul arasında yarışlar peş peşe olduğu için sürekli mekik dokuyarak gittiğimi biliyorum ve gidiş dönüş yaparken sadece otobüslerde uyuyabiliyorum. Bu da ciddi anlamda bizde yorgunluk yaratıyor. Hipodromlarda uyuyacak yerimiz olmadığı için otobüslerde dinlenebiliyoruz. Hipodromlar içinde küçük bir pansiyon veya yatakhane gibi dinlenme yerleri yapılabilir. Çünkü artık, kadın antrenör, seyis, veteriner sayısı artıyor ve bunun bizim için gerekli olduğunu düşünüyorum. Erkekler, ahırlar içindeki pansiyonlarda uyuyup dinlenebiliyor fakat bizim için bu söz konusu olamıyor. Özellikle bu konuda kulübümüzden yardım bekliyoruz. Bunu dışında üniversitelerden mezun olan antrenörlerin elinden tutulması gerektiğini düşünüyorum. Ben 5 yıldır sahalardayım, bir çevrem vardı ve buna rağmen çok büyük sıkıntılar yaşadım. Kulübümüz, okuldan yeni gelen gençlere de bu konuda yardımcı olabilirse çok mutlu olacağız. Tüm camiamıza iyi bayramlar diliyor, saygılarımı sunuyorum.