2018_Nisan

13 TJK’NIN SESİ NİSAN 2018 Babasının tenis oynamasını ve futboldan uzak durmasını öğütlediği Gür Özbelge, iyi bir tenisçi olur ama yine babasının izniyle atçılığa başlar. Özbelge yarış ve yetiştiriciğilin yanı sıra Türkiye Jokey Kulübü’nde uzun yıllar yöneticilik de yaptı. Ü lkemizdeki çağdaş yarışçılığın beşiği İzmir… Aynı anlamda at sahipliği ve yetiştiricilik de İzmir ve çevre illerde başlayıp, oradan kök salmış. Örneğin, Evliyazadeler, Karaosmanoğulları, Kapaniler, Kamber Nurvecih, Fehmi Simsaroğlu, William Giraud, Joe Clarke ve daha niceleri… Gün gelir, devran döner ama İzmirli’nin “atçılık sevdası” hiç bitmez. Buna bir örnek de Gür Özbelge, eşi, oğulları ve torunları… Hepsi İzmir’de, birbirlerinden kopmayan, atlarını birlikte yetiştirip koşan bir aile. “Atlarını” demem boşuna değil. Çünkü onlar sekiz kişi ve yarış pistlerinde sekiz değişik forma ile temsil ediliyorlar… Yıllar önce, Özbelge Harası’nda Ersan ve Gürhan Özbelge Kardeşler’le televizyon çekimi yapmıştık. O günden akılda kalan en önemli şey, havanın soğuğuydu. Evliya Çelebi’nin dediği gibi, sanki kelimelerimiz havada donup, yere buz olarak düşüyordu… Bu kez İzmir’de bahar havası olan bir günde ve ekürinin kurucusu Gür Özbelge’nin evindeyiz. Tenis, futbol derken atçılık... Özdemir Atman’ı anımsatıyor. O da gençliğinde tenisle başlayıp, daha sonra atçılığı seçenlerdendi. Gür Beyde bu sevdanın başlangıcı çok eskilere uzanıyor: n 50’li yıllarda, arkadaşlarımla birlikte İzmir Hipodromu’na gidip, ilk kez at yarışlarını izledik. O dönemler, at yarışlarına iyi gözle bakılmıyor, babam (Şevket Özbelge) da hoş karşılamıyordu. Babamın söyledikleri bizim için kanundu. Onun sözünün üstüne söz söylemek, ne mümkün… Anlaşılan o ki, Gür Özbelge için at sahipliği ve yetiştiricilik gibi uğraşlar, o günler için ufukta görünmüyor. n Bu sebeple Nazım Paksoy, Fuat Başak, Ferruh Özgen gibi arkadaşlarımla ortak at koşmaya başladık. Ancak oğlum Ahmet (Özbelge) atları çok seviyordu ve dedesinin de gözdesiydi… Torun için akan sular durur… Ahmet, atları ve at binmeyi çok sevdiği için, faytonlardan kiralanan atların sırtlarına yastıklar konarak ilk binicilik deneyimlerine başlar. Sonrasını gelin, Gür Özbelge’den dinleyelim: n Kurtuluş Savaşı kahramanlarından Ödemişli Alim Efe, babamın iyi dostuydu. Efe, yetiştiricilik yapan ve yarışlarda at koşan biriydi ama çeşitli dedikodular onu bezdirmiş ve bu işi bırakmaya karar vermiş idi. Babam da ona, torununun at sevgisinden bahsedince, n Senin toruna güzel bir at vereyim. Demiş. n Bir gün, ben İstanbul’dayken babam telefon etti. Ahmet’e bir at aldım… Oğlunun neredeyse atlara bakmasına bile izin vermeyen Şevket Özbelge, torununa at alıyor… n At, Ödemiş’ten vagonla geldi. Almak için Niyazi Polatyar’la birlikte Alsancak İstasyonu’na gittik. Niyazi at konusunda benden daha bilgili. Atı görür, görmez, “bu yarış atı” dedi. Seyise sorduk, Efe, bütün evraklarla birlikte pedigrisini de göndermiş. Atın adı Oğuzhan’dı. Koştuk, onunla yarışlar kazandık ve bu iş oradan başlayıp, daha sonra da bütün aileye sirayet etti… Demek ki Şevket Özbelge, Oğlu Gür’ün at sahibi olmasına, Torunu Ahmet Özbelge’nin atına bir sahip gerektiği için, izin verdi. Sıra at sahibi belgesi almaya gelmiştir. Tüm evraklar eksiksiz tamamlanır ve son olarak dönemin TJK Genel Sekreteri Burhan Karamehmet’in imzası gereklidir. n Burhan Bey Tenis Kulübündeydi. Aynı yönetimin Muhasip Üyesi Turhan Ogan’la birlikte yanına gidip, evrakların onayını rica ettik. İyice baktı, inceledi ve altına bir şeyler yazarak imzasını attı. Burhan Bey, “sadece bir at bakabilir” diye not düşmüştü… Halbuki, rahatlıkla dört, beş at bakabilirdim. Öyle sinirlenmiştim ki, “özene, bezene” tamamladığım evrakları orada yırtıp, çöpe attım… At sahibi belgesini, daha sonra, ne zaman aldığımı da inanın hatırlamıyorum. REŞAT KÖSTEM KADİR ÇİVİCİ / TJK’NIN SESİ Bu röportajı Y outube kanalımızdan izleyebilirsiniz. CEM ÖZBELGE GÜRHAN ÖZBELGE MELEK ÖZBELGE GÜR ÖZBELGE ERSAN ÖZBELGE