2017_Kasim

23 TJK’NIN SESİ KASIM 2017 etmek bile büyük bir gururun yanında insana ciddi yük bindiriyor. Diğer binici arkadaşlarımla da müthiş bir dostluk ve kardeşlik içindeyiz. Tabii, sahaya girince büyük bir savaş var fakat herşey sahada yaşanıp bitiyor. Geçen sene talihsiz bir kaza geçirdim, düşerek kalçamı kırdım. Yaklaşık 6 ay kadar at binemedim. Şimdi binmeye ve atımı çalıştırmaya başladım fakat hala uluslararası arenada binemiyorum, çünkü sakatlığın etkileri az da olsa devam ediyor. Orada yarışabilmek için tam anlamıyla hazır ve fit olmanız gerekiyor. Ama son bir yarış binme isteğim var ve kendimi hazırlamak için çalışıyorum. Yurtdışında yapılan atçılık ve yetiştiriciliği düşündüğünüzde, eksiklerimiz nelerdir ve öncelik sırasına göre nelerin ele alınması gerekmektedir? Öncelikle şunu söylemeliyim, maddi imkanların payı çok büyük. Daha geçen gün Tattersalls Satışları’nı takip ettim, 3 – 5 – 6 Milyon Guineas’lara yearlingler satılıyor. Bunlar bizim için çok büyük rakamlar ve elimizdeki imkanlarla en iyisini yapmaya çalışıyoruz, çünkü bütçelerimiz ancak buna yetiyor. Arttırmak için neler yapılabilir? Mesela sendikalaşma… Yurtdışında çok yaygın bir durum. Hoş bir örnek verecek olursak, kadın sendikaları var. Sadece kadınları kabul ediyorlar ve yüzde oranında da at veya atlara ortak oluyorsunuz. Kendinize ait formanız oluyor ve o heyecanı benimsiyorsunuz. Fakat bizim kanunlarımızda ve yönetmeliklerimizde bir boşluk var. Bizde de ortaklı alım gerçekleştirebiliyorsunuz. Fakat tek bir kişinin üzerine ve onun formasıyla koşabiliyor. Oysa ki sendika olsa, tüm üyelerinin adına koşacak ve sendikanın formasıyla yarışlara katılım olacak. Dolayısıyla, herkes formayı ve atı benimseyebilecek. Ne yazık ki bunun en büyük eksiğimiz olduğunu düşünüyorum. Bir diğer önemli konunun da çiftliklerimiz olduğunu söyleyebilirim fakat yapılacak çok fazla birşey yok. Çünkü iklimle alakalı dezavantajlarımız var. Sulama ve ekstra yatırımlarla bu sorunu çözebilir miyiz diye düşündüğümüzde ise karşımıza yine maddiyat çıkıyor ve masrafları düşürmek için ilkel çözümlere başvuruyoruz. Eleman problemi yine karşımıza çıkan sorunların başında geliyor. Kimi bulursak çalıştırıyoruz. Atı tanımayan, problemleri görüp zamanında müdahale edemeyen, söylediğiniz şeyleri anlamayan personel çok var. Beslenme konusunda çok yol katettik. Hekimlikte çok ileri olduğumuzu düşünüyorum. Çünkü, Avrupa’da bu kadar uğraşıldığını düşünmüyorum. Bizde sorunlu atlardan bir yarış atı çıkartılma çabası çok oluyor. Dolayısıyla hekimlerimiz çok badireler atlatıyor. Sonuç olarak bu yokluklar ve imkansızlıklar içinde bile iyi şeyler yaptığımızı düşünüyorum. Özellikle son yıllarda at yarışlarında büyük başarılara imza atıyorsunuz. Başarınızın sırlarını bizlerle paylaşır mısınız? Bir kısmı şans. Uzun zamandır ciddi uğraş veriyoruz fakat özellikle son iki yılda iyi bir başarı yakaladık. Bu nedenle kısmet ve şansın at yarışlarında yabana atılmaması gerekiyor. Aynı şekilde binicilikte de bu böyledir, şansa bir oran koymalısınız. Her zaman iniş olmaz, her zaman da çıkış olmaz. Çok şükür bu aralar iyi gidiyoruz ama gerçekten tüm ekibimiz canla başla uğraşıyorlar. Aygırımıza Three Valleys’e çok inandık ve bizi yanıltmadı. Önümüzdeki günlerde bir aygır daha alma niyetimiz var, bu sefer kumcu olacak. Atların hayatınızdaki anlamını kelimelere nasıl dökerdiniz? Atlar benim hayatım... Onlar benim için bir tutku ve onların ekseninde hayatıma yön veriyorum. Bundan sonraki hedefleriniz nelerdir? En büyük hayalim Gazi Koşusu’nu kazanabilmek. Dayımın tayları vardı ve daha ilkokul yıllarındayken onlarla hep konuşurdum, kulaklarına “Siz Gazi’yi kazanacaksınız” diye fısıldardım. İnşallah nasip olursa kazanmak isterim. Yurtdışında da yetiştirici ve at sahibi olarak başarı yakalamak isterim. Sınırlarımızı çizip kendimizi kısıtlamamalıyız. Şu anda bir çok kısıtlamalarla karşı karşıya kalabiliyoruz. Çoğu zaman bürokratik engellere takılıyoruz. Yarışçılık uluslararası bir oluşum, umuyorum biz de bu anlamda dünyaya açılırız. DUYGU FATURA’NIN SEVGİLİ TAYI COPPERFIELD ORHAN ÖZSOY KOŞUSU’NU KAZANIRKEN...